غزلی ناقابل تقدیم به آستان حضرت امام رضا (ع)

گرفتار دردم که درمان ندارم

بجز درد و حال پریشان ندارم

من از لطف گل ها که با خار دارند

به لبخند گل ها هم ایمان ندارم

به کنج قناعت بجایی رسیدم

که چشمی به جاهِ سلیمان ندارم

مکن عیبم ای دل چو مجنون

که منزلگهی جز بیابان ندارم

قدم در طریقی نهادم به مستی

که آگاهی از خطّ پایان ندارم

من اقرار دارم که در زندگانی 

به پرونده ام غیر از عصیان ندارم

محال است یکدم که آرام گیرم

جوانی زِ کف رفت و سامان ندارم

به پیری ، پس از سال ها دل سپردن

براتی سوی شاه مردان ندارم

من از سلکِ افتادگانم ، امیدی

بجز شهریار خراسان ندارم

اهدایی بنده ناچیز : علی علی زاده (امید سلماسی)

 سروده ای تقدیم به خاتون ایرانیان ، حضرت فاطمه معصومه (س)

من که آواره و شیدا شده و داغونم

برده و سائل درگاه چو تو خاتونم

چشمه ی پاک وجود تو به قرآن کوثر

جرعه ای نه که به یک قطره آن مجنونم

ای به قم خفته عزیز دل خاتون بزرگ

به علیکی به سلامم زِ درت ، ممنونم

می کِشد سوزِ غریبی به درت جانم را

گر کُشد بر درِِ تو - شوق مرا - مرهونم

ای صبا رو به خراسان و زِ شه رخصت گیر

که به قم با دل صدپاره کنی مدفونم

کاش این فاطمه ی خفته به قم روزِ جزا

به «امید» این همه گوید که مَنَش خاتونم

اثرِ : گدای درِ آلِ موسی بن جعفر (ع)، علی علی زاده (امید سلماسی)